Dieperik - Naar de kelder >> Columns >> Holland Centraal

Joy Division

Al jaren staat 'Waarheen leidt de weg?' van Mieke Telkamp op nummer 1. In de begrafenis top-10 wel te verstaan. Als ik aan mijn eigen begrafenis denk, heb ik echter een heel ander nummer in gedachten. Het afscheid van oom F. gaf definitief de doorslag. Terwijl iedereen rouwend in de banken zat, werd de Vier Seizoenen van Vivaldi afgespeeld. Zalvend bedoeld misschien, als valium voor de ontroerde menigte, maar ik zat mij inwendig op te vreten. F. hield helemaal niet van klassieke muziek! Vivaldi was een veilige keuze van de begrafenisondernemer. Braaf, neutraal... Lange tijd hinkte ik op twee benen. Too Drunk to Fuck van de Dead Kennedeys leek mij wel wat. Bij nader inzien was de boodschap wat ver gezocht. Ik wilde ermee te kennen geven, dat mijn familie en vrienden hun verdriet niet moesten wegslikken met koffie en cake. Nee, zij moesten de gelegenheid aangrijpen om stevig te zuipen, zodat zij schaamteloos konden lachen èn janken. Waar heb je anders familie en vrienden voor? Uiteindelijk is de keuze op het andere nummer gevallen. Atmosphere van Joy Division. Dat nummer staat al jaren op nummer 1 in mijn top-10. Het begint met een draaiende bas. De drum valt krachtig in en blijft tot het einde toe in een droge kadans meewandelen. De stem van Ian Curtis telt monotoon de feiten bij elkaar op. 'Don't walk away, in silence' drukt precies uit wat ik mij bij de dood voorstel: een stil vertrek. 'Waarheen leidt de weg... die wij moeten gaan' legt teveel nadruk op dwang. Als ik over veertig jaar voor eeuwig met pensioen ga, moet ik niets meer. Dan wil ik op mijn lauweren rusten! Voor het zover is, luister ik nog vaak en graag naar Atmosphere van Joy Division.