Dieperik - Naar de kelder >> Columns >> Trefhoek

Baanloos

Sinds twee weken ben ik zonder baan. Volgens het Centrum voor Werk en Inkomen ben ik daarmee werkeloos. Maar niets is minder waar. 'Eindelijk tijd voor achterstallig onderhoud,' dacht ik, maar nog nauwelijks begonnen, eist een nieuwe klus mijn aandacht op. Sinds mijn ontslag zien het CWI en de uitkerende instantie er nauwlettend op toe dat ik nauwelijks tijd heb om me te vervelen. Voordat ik goed en wel een WW-uitkering kon aanvragen moest ik eerst drie afspraken bij het CWI aflopen. Om te beginnen meldde ik mij reeds maanden geleden als werkzoekende aan, omdat ik de ontslagbui al van verre kon zien aankomen. Men zou zich extra inspannen om mij voor mijn ontslag aan passend werk te helpen, want ik was er op tijd bij en nog altijd goed bemiddelbaar. Na mijn ontslag vervoegde ik mij opnieuw bij het CWI, met de mededeling dat ik nog altijd werk zocht en genoodzaakt was WW aan te vragen. Een consulente klopte nogmaals mijn gegevens in het systeem in en printte een vragenformulier uit van maar liefst 26 pagina's, plus een boodschappenlijst met daarop de documenten, contracten, overzichten en opgaven die ik tijdens de vervolgafspraak met een van haar collega's diende mee te brengen. Efficiënter kon zij het niet maken, maar wel gemakkelijker. Twee weken later begaf ik mij door weer en wind naar de afspraak met haar collega. Ik leverde mijn 26 pagina's tellende proefwerk in, die minutieus door deze schoolmeester werd nagekeken. Vervolgens sleepte hij zich met mijn bundel meegebrachte paparassen naar de kopieermachine om mijn dossier met bewijslast te vullen. Daarmee was de kous af: over twee maanden opnieuw melden. Ook de uitkerende instantie liet van zich horen. Niet persoonlijk, maar middels een pakket formulieren en een bundel informatieve folders. Ik ben zonder baan, maar toch moet ik per week aangeven hoeveel uren ik heb gewerkt. Het formulier dat ik moet invullen heet dan ook heel toepasselijk werkbriefje. Verder moet ik daarop aangeven wanneer ik bij welke werkgever heb gesolliciteerd, of dat op eigen initiatief was, en wat daarvan het resultaat was. Bij het solliciteren gaat het niet om kwaliteit, maar om kwantiteit. Iedere maand moeten tenminste vier sollicitatiebrieven de deur uit, ongeacht of zich passende vacatures voordoen. In de vier maanden die aan mijn ontslag vooraf gingen kwam het CWI met welgeteld één min of meer passende vacature. Op eigen houtje moet ik er vier per maand zien op te hoesten. Het afstruinen van vacature-websites, het uitpluizen van kranten, telefoneren met uitzendbureaus en schrijven van sollicitatiebrieven is alles bij elkaar een hele klus. Aan het achterstallig onderhoud kom ik wel weer toe, zodra ik een baan heb gevonden.