Dieperik - Naar de kelder >> Dagboeken >> Dagboek van de Reislijder

Hanoi, xx juli '98

Hier een bericht van de reisbegeleider uit Hanoi, Vietnam. Langzaam maar zeker wordt mijn rol echter en realistischer. Morgen vertrekken wij naar Halong Baai, om de nacht door te brengen op twee boten. Daarbij moet ik de zon bijzonder in de gaten houden. Al twee gasten in dit hotel (een daarvan uit mijn groep die al een week eerder aankwam) hebben tweede graads brandwonden opgelopen door de uitermate felle zon. Het is inmiddels 38 graden; bijna heet genoeg om de eiwitten van het lichaam te laten stollen. Vooral uit de zon blijven, dus. Ik ben nog nauwelijks van het hotelterrein weg geweest. Eerlijk gezegd ben ik een beetje moed aan het verzamelen. En ik spaar mijn krachten. Halong Baai, en vooral Sa Pa zijn zware trajecten. Niet alleen moet ik waken over het welzijn en de gezondheid van de pax (reizigers), maar ook over mijn eigen welbevinden. Met een wazig hoofd en een kreupel lijf is het slecht organiseren en boekhouden. Tot nu toe heb ik al twee geblesseerden. Geert - die al met een jeep in het noordwesten rondtrok - heeft open (brand) wonden op zijn voeten en een wat oudere vrouw kan een van haar armen niet gebruiken vanwege de pijn. Voor de laatste heb ik vandaag een arts laten komen die haar los gemasseerd heeft; een ingreep van vijf dollar per uur. Vanavond komt hij weer langs, in de hoop dat zij morgen zonder al te veel pijn en problemen mee kan. Achter mij staat een Indiër enorme herrie te maken omdat ie door een taxi is uitgebuit. Staat te schelden dat Vietnam zo nooit een groot land zal worden, als zij buitenlanders zo behandelen. Alsof er in India nooit toeristen worden uitgemolken. Ik moet nog het een en ander regelen, want morgen vertrekken wij al vroeg (en ik moet natuurlijk als eerste klaar staan). Hanoi, xx juli '98 Vanavond nog ff lekker op het toetsenbord rammelen en daarna wordt het afkicken. Of er moet in Sa Pa het een en ander mogelijk zijn. Overigens gaan wij overdag, met de bus naar Sa Pa. Met diverse fotostops onderweg duurt de reis ongeveer 11 uur. 's Morgens rond 6.00 uur weg en met het avondeten aankomen. Dat wordt een hele zit. Dat realiseerde iemand uit mijn reisgezelschap zich ook. Deze vrouw vroeg of zij zo'n beetje voorin mocht zitten, omdat zij nog niet zo lang geleden aan haar hernia geholpen is. (Hoe weet ik niet, operatief, of met veel rust.) Van de diverse gesprekken met ervaren reisbegeleiders heb ik begrepen dat 'men' allerhande excuses verzint om maar voorin te kunnen zitten. Volgens mijn nuchtere verstand is de plaats boven een van de assen de beste plaats, waar het gaat om stabiliteit. Niet voorin dus, want de cabine 'duikt' telkens in potholes, met al het klappertanden vandien. Vandaag geleerd: koeiehoorns = croissant. Ik noemde het 'banh phap' = Frans broodje. Overigens, van Gil gehoord: de was van de reisbegeleiders wordt gratis gedaan. Da's mooi meegenomen. Vandaag was mijn overhemd zelfs gestreken! Ik zie op tegen het overnachten op de boot in Halong Baai. Bijna geen plek om te schuilen tegen de zon, geen zoetwater om je na het zwemmen mee af te spoelen en de mogelijkheid om zeeziek te worden spreekt mij ook niet aan... Maar misschien maak ik mij vooraf te veel zorgen en valt het allemaal best wel mee. Het is tenslotte zo warm dat het zeewater vanzelf wel weg getranspireerd wordt. Samen met een paar vegen 'Pis Bruin' wordt dat een aardig smeermengsel, lijkt mij zo. De 'stage' bij Gil bestond er uit dat ik met hem meeging om te zien hoe hij zijn pax op het vliegveld ontving. (Bagage door het raam van de bus op de achterbank in plaats van door de deuropening, botsend tegen alle stoelen). Daarna 'deed' ik de gezamenlijke maaltijd, met een borrel van Koning Aap; te beginnen met een glaasje Russische champagne en daarna bier en fris naar smaak. Na de maaltijd de introductie speech van Gil. Geen aantekeningen gemaakt, gewoon geluisterd. Toen het mijn beurt was, met mijn pax, ontbraken er allereerst twee mensen. Die haalde ik dus van de kamer. Waren alvast met kussens aan het oefenen, hoe de pijnlijke arm over een kussen te leggen. Voor deze pax een extra kussen geregeld. Daarna plopte de kurk krachteloos uit mijn champagneflessen (2 stuks voor 16 personen) als een lusteloos orgasme. Gelukkig smaakte de champagne wel en konden de pax wel lachen om deze 'mislukte' ontkurking. Na het eten moest ik mijn speech houden. Dat ging wonderwel als van nature. Natuurlijk zag Gil wel dat ik niet 'mezelf' was; maar het was volledig en anderen, die mij (nog) niet kenden viel mijn min of meer gespannenheid niet op. Uiteindelijk maakte ik maar liefst een half uur vol, in stemgeluid concurrerend met het luidruchtig verkeer op straat. Toeteren = koi (fonetisch); schijnt inmiddels verboden te zijn in Hanoi. Natuurlijk pas ik ook op dat ik zelf niet verbrand! Da's het voordeel dat ik hier aan het werk ben; ik hoef niet perse de evenementen af te lopen, - ik kijk wel linker uit. In de loop van de middag kwamen verschillende pax binnenlopen die op het heetst van de dag er toch op uit waren geweest. Met een kop als een biet, vermoeid en kortademig. Tja, als het je eerste keer is in Vietnam, moet je wel. Want hoe anders krijg je alles gezien? Maar, zoals ik al eerder schreef, ik moet natuurlijk een beetje om mijn conditie denken. Gemiddeld is het 38 graden, maar her en der worden in de stad temperaturen gemeten van boven de 40 graden. Dat is moordend; dat probeer ik niet eens uit. Maar alles goed en wel; eigenlijk heb ik nog niet echt iets gedaan. Een beetje geregeld, een beetje geordend, maar nog niet echt met de groep op stap geweest. Daar komt vanaf morgen verandering in. Zeker tijdens de boottrip zitten wij op elkaars lip. Da's maar goed ook, want dan heb ik alle pax bij elkaar, zodat ik hun namen kan leren kennen (ben ik slecht in) en hun wensen kan inventariseren. Want her en der moet ik natuurlijk ook aanvullende excursies organiseren. Na de vuurdoop (Halong Baai en Sa Pa) wordt het vanaf Hué weer wat rustiger. Maar helemaal zeker ben ik daar niet van, want er kan natuurlijk van alles gebeuren. Vanaf Saigon wordt alles nieuw voor mij: de Mekong Delta, met alle bijbehorende plaatsen. Het valt niet mee om met schrijven te stoppen, want dit is mijn laatste kans voor enkele dagen. Nou ja, overmorgen ben ik weer terug (tussen HB en Sa Pa in) in dit hotel. Ik zal de mail controleren, maar of ik tijd heb om uitgebreid te schrijven, weet ik nu nog niet. Het is nu 23.20 uur en eigenlijk moet ik naar bed. Een kamergenoot (pax van een andere groep) moet om 6.00 uur op. Ik moet ongeveer een uur later op, want om 8.00 uur vertrekt onze bus. Echt slaap heb ik nog niet - van werken aan de PC word ik alleen maar actief - maar het is wel zo verstandig om alvast in bed te gaan liggen.