Dieperik - Naar de kelder >> Dagboeken >> Dagboek van de Reislijder

Hanoi, xxvii juli '98

Sa Pa hebben wij ook weer achter de kiezen. Het was een taaie busrit van elf uur heen en acht uur terug (vanuit Bac Ha). Overal waar wij gaan achtervolgt de regen ons, - het lijkt wel vakantie in eigen land. Nachtelijk onweer in Halong Bay en dag en nacht regen in Sa Pa. Ik vertrouwde het weer niet zo, dus liet ik de trekking naar een Red Dzau dorp niet doorgaan. Te zwaar en misschien door de gladheid wel gevaarlijk. Dat ik er met mijn inschatting niet ver naast zat, bleek al snel. Op de eerste ochtend in Sa Pa hoorde ik dat de weg tussen Lao Cai versperd was door een aardverschuiving. Een flink deel van de berg was in de vorm van modder en reusachtige keien naar beneden gegleden. In de val sleurde de reusachtige modderstroom zes 'H mong en twee (Kinh) Vietnamezen mee. De weg is inmiddels vrij gemaakt, maar de lichamen zijn nog steeds niet geborgen. Gezien de omvang van het ongeluk denk ik niet dat men de lichamen ooit nog zal vinden. Sa Pa is inmiddels behoorlijk veranderd. Het oude (houten) marktgebouw is afgebroken en vervangen door een betonnen kolos. Daarnaast is de grens van het dorp verlegd; uitgebreid met nog een heel stel hotels die er in die korte tijd al weer afgetrapt uitzien. Aan de wegen is echter nog niets gedaan, het dorp is nog altijd een smerige modderpoel.  Ik heb er nog wat tijd doorgebracht met Gil, voordat hij naar China vertrok. Daarnaast heb ik een wandeling gemaakt van een uur of zes met de 'zwaksten' uit de groep. De oudste dame is wat onzeker door evenwichtsstoornissen, dus die moest ik natuurlijk wel begeleiden. De andere groep bestond uit 'ervaren' wandelaars. Zij wilden graag deze trekking doen en slapen in het Dzau dorp. In plaats daarvan heb ik een gids voor ze geregeld. Nog weer anderen bleven gewoon in het dorp. Zij hadden last van beten, verbrandingen door de zon, of racekak. Tijdens de wandeling door de mistige omgeving, onder een dicht wolkendek, heb ik toch nog lichtelijk mijn hoofd verbrand. Stom! Maar goed, het was zo bewolkt dat ik niet verwachtte te zullen verbranden. Na twee 'vrije' dagen in Sa Pa voerde de reis op zondag verder naar Bac Ha. De markt daar is nog ouderwets authentiek. Flower 'H mong etc. Veel kleine paardjes, honden en katten te koop voor de maaltijd. Iemand uit Karin's groep kwam terug met een kapot gesneden tas. Met een vlijmscherp mes waren lange halen in het kunststof gegeven. Gelukkig ontbrak er niets. Enkele paxen zagen dat er iemand geboeid door de politie werd afgevoerd. 's Avond werd ik door een afgevaardigde van een groep binnen de groep uitgenodigd voor een gesprek onder 'vier ogen'. Zij sprak namens de groep toen zij zei dat er wat onzekerheid in deze groep bestond. Volgens haar werden zij te weinig op de hoogte gehouden van wat er op zo'n volgende dag georganiseerd werd. Ik vond dat onzin, want ik communiceer mij suf. Daarnaast zijn juist zij degenen die telkens in 'hun eentje' op stap gaan. Na hun stoere verhalen ging ik er van uit dat zij het klappen van de zweep wel kenden. Zij waren immers ervaren wandelaars, die zelf een gids organiseerden. Hoe kan ik ze op de hoogte houden als zij telkens zelf op stap zijn en niet gezamenlijk de avondmaaltijd willen nuttigen? Daarnaast somde zij een indrukwekkende lijst landen op die zij reeds bezochten. Dan weet je het toch wel zo'n beetje? Maar nee, als het aan hun ligt, moet ik zelfs vertellen wanneer zij water moeten meenemen en reeds lang van te voren voorspellen wat hen staat te wachten. Alsof ik al die omstandigheden zelf in de hand heb... De groep die mij het meest zelfstandig leek en die zichzelf aan het totale groepsproces onttrekt, stelt zich zo onzeker en afhankelijk op. Ik wil dit werk zeker niet fulltime doen, dat weet ik al sinds een paar dagen en deze 'confrontatie' met de afhankelijkheid van zogenaamde avontuurlijke reizigers bekrachtigt dit oordeel alleen nog maar 'ns. Nee, dit is niets voor mij, - zeker niet fulltime. Als ik extra uren over heb, door overwerk etc., wil ik het hooguit één keer per jaar doen. Ondanks de airco in de lobby heb ik het nog altijd warm. Ook op mijn kamer is het ondanks de airco nog behoorlijk heet. De kamer is groot, de kwaliteit van de airco benedenmaats. En naar het Zuiden toe wordt het alleen nog maar warmer. Misschien moet ik mij in de toekomst maar richten op een wat koeler land. Noorwegen of Zweden, bijvoorbeeld. De tijd verstrijkt relatief gezien tamelijk snel. De dagen zijn zo vol gepland dat ik nauwelijks tijd heb om mij te vervelen. Nauwelijks tijd heb om wat dan ook te voelen. Vroeg op (gemiddeld 5.00 uur) en telkens te laat naar bed (23.00 uur). Daardoor kon ik zonder al te veel problemen rechtop in mijn stoel in de bus slapen. Af en toe wakker wordend door het bonken van mijn hoofd tegen het zijraam, of door het opwippen van de bus door een al te diepe kuil in de weg die de chauffeur niet wist te ontwijken; de lichte nekpijn van het opzij hangen van mijn hoofd nam ik graag voor lief. Ook morgen staat er weer iets op het programma, ondanks onze (rust)dag in Hanoi. Een uitstapje naar de Perfume Pagoda. Iedereen heeft er op ingetekend. Twee uur rijden, drie kwartier varen, twee uur klimmen, lunchen en de pagoda bezoeken, dan dezelfde weg weer terug. Wij vertrekken omstreeks 6.30 uur (na het ontbijt in 't hotel) en zijn dan weer omstreeks 17.00 uur terug. Overmorgen naar Hué met de nachttrein: 20.00 uur gaat de trein rijden, de volgende ochtend omstreeks 8.00 uur komen wij aan. De gezagsvoerder van de 'doorgewinterde' groep binnen de groep vroeg vanmiddag wat er ongeveer moet worden betaald voor een Xi Clo ritje van punt a naar b in Hanoi. Toen had zij het er over dat wij van het treinstation van Hué naar het hotel - de transfer dus - ook met de Xi Clo zouden gaan. Met z'n 16-en dus. Goh, dat wist ik niet. Zei de bitch: 'moet je toch beter de reisomschrijving lezen'. Zo'n opmerking maakt mij giftig. Als zij zo nodig met zo'n trapfiets wil, waarom neemt zij die zelf dan niet, hier in Hanoi bijvoorbeeld, om er zelf achter te komen dat je ook over de prijs kunt onderhandelen. Ik moet met honderdduizend dingen tegelijk rekening houden, - is het dan belangrijk dat ik met een wollige, interessante reclame omschrijving van Koning Aap rekening houd? Uit ervaring weet ik dat je na zo'n nacht in de te hete trein gebroken en in slaaptrance aankomt. Dan kan het je echt niet schelen hoe je naar het hotel komt, als het maar zo snel mogelijk is, nietwaar? Nee, zij begeeft zich liever in het gedrang van de Xi Clo-rijders, om na eindeloze misverstanden zich neo-koloniaal naar het hotel te begeven.  De bitch struikelt over het niet lezen van zo'n klein detail, maar vergeet dat ik voornamelijk de grote lijnen in de gaten moet houden. Ik kan niet anders zeggen dan dat alles tot nog toe vlekkeloos verloopt, dus waarom zo vijandig? Hebben zij gekozen voor Koning Aap vanwege de aantrekkingskracht van het aangekondigde avontuur, of vanwege de lage kosten? Hoezo individuele reizigers, binnen een groep? Deze Dirck Broek Spanje gangers zouden het liefst zien dat ik ze bij de hand nam om ze het avontuurlijke Vietnam te laten zien, terwijl ze geen cent extra overhebben voor de onverbiddelijke service die zij wensen. Stelletje kneuzen... Nou, genoeg gemopperd. Er zijn ook enkele paxen die zich wel voorbeeldig gedragen en die precies begrijpen waar het om gaat. Reizen met het voordeel dat reizen met een groep biedt, maar aan de andere kant het verblijf zelf invullen. Maar goed, misschien is het nog te vroeg om over de groep als totaal te oordelen. Voor zover ik het kan inschatten is het zwaarste gedeelte van de reis bijna achter de rug. De laatste zware etappe is de nachtelijke reis naar Hué. Van dan af aan kan het alleen maar beter (lichter) gaan. Hanoi, xxviii juli '98 Dit wordt een race tegen de klok. Inmiddels is het 21.44 uur en ik heb nog geen woord op papier gezet. Juist wilde ik aan het schrijven slaan toen de paxen van de Poppenvoorstelling terugkwamen. Voor de een moest ik een dokter bestellen, de ander moest zijn verhaal kwijt. Tja, dan kan ik hen niet mijn rug toekeren om te mailen, dat spreekt voor zich. Hopelijk heb ik morgen wat meer tijd om te schrijven. Daar kan ik dan - op de tijd na die ik voor de administratie nodig heb - bijna de hele dag aan werken. Vandaag naar de Perfume Pagoda geweest. Wij vertrokken omstreeks kwart voor zeven en waren omstreeks kwart voor zes weer terug. Een hele inspanning voor een bezoek aan een altaar in een hooggelegen spelonk...